پیوند سلول های بنیادی یک درمان مهم برای بیماری های هماتولوژیک، اختلالات سیستم ایمنی و برخی تومورهای بدخیم است. با این حال، بیماران پس از جراحی در یک وضعیت بسیار شکننده هستند، مستعد عوارضی مانند عفونت، آسیب بافتی و بهبود آهسته عملکرد خونساز هستند. به عنوان یک درمان کمکی فیزیکی، اکسیژن درمانی هایپرباریک اکسیژن با غلظت بالا را در محیط هایپرباریک فراهم می کند که به طور خاص می تواند چندین مشکل بالینی را پس از جراحی حل کند و پایه محکمی برای توانبخشی بیماران ایجاد کند. ضرورت آن عمدتاً در ابعاد اصلی زیر منعکس می شود.

I. تسریع بازسازی عملکرد خونساز و کوتاه کردن چرخه بهبودی
پس از پیوند سلول های بنیادی، ریزمحیط خونساز مغز استخوان بیمار آسیب می بیند و توانایی های کلونیزاسیون، تکثیر و تمایز سلول های بنیادی خون ساز کاهش می یابد که به راحتی منجر به علائم سرکوب کننده میلوسیتوز مانند آگرانولوسیتوز و ترومبوسیتوپنی می شود. این نه تنها خطر عفونت و خونریزی را افزایش می دهد، بلکه طول مدت بستری در بیمارستان را نیز طولانی تر می کند. اکسیژن هیپرباریک می تواند به میزان قابل توجهی محتوای اکسیژن محلول در خون را افزایش دهد و اکسیژن کافی را برای سلول های استرومایی و سلول های بنیادی خونساز در ریزمحیط خونساز مغز استخوان فراهم کند. سلول های استرومایی در محیط هایپراکسی فعالیت بیشتری دارند و می توانند فاکتورهای رشد خونساز بیشتری (مانند کلونی{3}}فاکتور محرک گرانولوسیت و اریتروپویتین) ترشح کنند، که کلونیزه شدن و تکثیر سلول های بنیادی خونساز را تقویت می کند. در عین حال، هایپراکسی می تواند گردش خون موضعی در مغز استخوان را بهبود بخشد، آسیب هیپوکسیک به بافت خونساز را کاهش دهد، بهبود عملکرد خونساز مغز استخوان را تسریع بخشد، به بیماران کمک کند تا سریعتر از مراحل آگرانولوسیتوز و ترومبوسیتوپنی خارج شوند و بروز وابستگی به انتقال خون و عوارض مرتبط را کاهش دهد.
II. جلوگیری از گسترش عفونت و کاهش خطر عفونت بعد از عمل
به دلیل سرکوب شدید سیستم ایمنی پس از جراحی (کشتن سلولهای ایمنی با رژیمهای آمادهسازی و تولید ناکافی سلولهای ایمنی ناشی از سرکوب میلو)، بیماران در معرض خطر بالای عفونت هستند و عفونتها به راحتی میتوانند به ذاتالریه شدید، سپسیس و غیره تبدیل شوند و زندگی را به خطر بیندازند. اکسیژن درمانی هیپرباریک از دو جنبه دارای اثرات ضد عفونی است: از یک طرف، اکسیژن با غلظت بالا میتواند مستقیماً رشد و تولید مثل باکتریهای بیهوازی و برخی باکتریهای هوازی را مهار کند، بهویژه تأثیر مهاری قابلتوجهی بر عفونتهای بیهوازی که ممکن است پس از جراحی رخ دهد (مانند عفونتهای اطراف شکم). از سوی دیگر، اکسیژن کافی می تواند فعالیت فاگوسیتی و توانایی باکتری کشی سلول های ایمنی مانند نوتروفیل ها و ماکروفاژها را افزایش دهد. در یک محیط هایپراکسی، سلول های ایمنی می توانند پاتوژن ها را به طور موثرتری پاکسازی کنند، دفع ضایعات متابولیک را در محل التهاب افزایش دهند، پاسخ های التهابی را کاهش دهند و از گسترش عفونت جلوگیری کنند. مطالعات بالینی نشان داده است که اکسیژن درمانی هیپرباریک کمکی می تواند بروز عفونت ریوی پس از عمل و عفونت پری مقعدی را در بیماران پیوند سلول های بنیادی کاهش دهد و چرخه درمان عفونت را کوتاه کند.
III. ترمیم آسیب بافتی و کاهش عوارض
رژیمهای آمادهسازی قبل از عمل (شیمیدرمانی، رادیوتراپی) و عملهای جراحی برای پیوند سلولهای بنیادی میتوانند باعث آسیب به بافتها و اندامهایی مانند مخاط دستگاه گوارش، مخاط پوست و کبد شوند که به راحتی منجر به عوارضی مانند زخمهای دهان، زخمهای گوارشی و آسیب کبدی میشود که بر توانبخشی بیش از حد اعصاب و توانبخشی بیماران تأثیر میگذارد. اکسیژن هیپرباریک می تواند به سد عروقی نفوذ کند، مستقیماً به بافت آسیب دیده برسد، فشار جزئی اکسیژن بافت را افزایش دهد و باعث بازسازی و ترمیم سلول های مخاطی آسیب دیده و سلول های کبدی شود. برای زخم های دهان و آسیب مخاط دستگاه گوارش، هایپراکسی می تواند تکثیر سلول های اپیتلیال مخاطی را تسریع کند، بهبود زخم را بهبود بخشد، علائمی مانند درد و خونریزی را تسکین دهد و به بیماران کمک کند تا در اسرع وقت برای اطمینان از دریافت مواد مغذی، غذای عادی خود را از سر بگیرند. برای آسیب کبدی، اکسیژن کافی می تواند ادم و نکروز کبدی را کاهش دهد، ترمیم سلول های کبدی را بهبود بخشد و خطر نارسایی کبد را کاهش دهد. علاوه بر این، اکسیژن هیپرباریک میتواند محیط ترمیم زخمهای پوستی (مانند محلهای سوراخ شدن کاتتر ورید مرکزی و برشهای جراحی) را بهبود بخشد، احتمال عفونت زخم و تاخیر در بهبودی را کاهش دهد.
IV. بهبود اختلالات میکروسیرکولاتوری و کاهش آسیب های ایسکمیک{1}}هیپوکسیک
داروهای شیمیدرمانی و رادیوتراپی در رژیمهای آمادهسازی میتوانند به سلولهای اندوتلیال عروقی آسیب برسانند و منجر به اسپاسم عروقی و پرفیوژن میکروسیرکولاتوری ناکافی شوند که به نوبه خود باعث آسیب ایسکمیک{0}}هیپوکسیک به بافتها میشود که معمولاً در کلیهها، قلب، سیستم عصبی و سایر قسمتها رخ میدهد، که به صورت آسیبهای ناهنجار ناقص کلیه، اختلال در عملکرد کلیه و غیره ظاهر میشود. اکسیژن هیپرباریک میتواند رگهای کوچک را گشاد کند، ویسکوزیته خون را کاهش دهد، پرفیوژن میکروسیرکولاتوری سیستمیک را بهبود بخشد، اکسیژن رسانی به بافتهای ایسکمیک را افزایش دهد، آسیب سلولهای اندوتلیال عروقی را کاهش دهد، تولید رادیکالهای آزاد را مهار کند و آسیبهای ایسکمی-ریپرفیوژن مجدد را کاهش دهد. برای کلیه ها، می تواند ایسکمی پارانشیم کلیه و هیپوکسی را کاهش دهد و از عملکرد کلیه محافظت کند. برای سیستم عصبی، می تواند تامین اکسیژن بافت مغزی را بهبود بخشد، سمیت عصبی ناشی از شرطی سازی را کاهش دهد و بروز اختلال عملکرد شناختی پس از عمل و نوروپاتی محیطی را کاهش دهد. برای قلب، می تواند ایسکمی میوکارد را بهبود بخشد، از کاردیومیوسیت ها محافظت کند و خطر عوارض قلبی عروقی مانند آریتمی و نارسایی قلبی را کاهش دهد.
V. درمان کمکی پیوند-در مقابل-بیماری میزبان و کاهش آسیب ایمنی
بیماری پیوند-در مقابل-میزبان (GVHD) یکی از عوارض جدی پس از پیوند سلول های بنیادی است. این بیماری در اثر حمله سلولهای ایمنی اهداکننده به بافتها و اندامهای گیرنده ایجاد میشود که میتواند بخشهای متعددی مانند پوست، دستگاه گوارش و کبد را درگیر کند و به طور جدی بر میزان بقای بیمار تأثیر بگذارد. اگرچه اکسیژن هایپرباریک نمی تواند مستقیماً پاسخ ایمنی GVHD را مسدود کند، اما می تواند با ترمیم بافت های آسیب دیده و کاهش پاسخ های التهابی به کنترل علائم GVHD کمک کند. برای GVHD جلدی، هایپراکسی میتواند باعث بازسازی سلولهای اپیتلیال آسیبدیده پوست شود و علائمی مانند بثورات، زخم، و خارش را تسکین دهد. برای GVHD دستگاه گوارش، می تواند ترمیم مخاط دستگاه گوارش را تسریع کند، تظاهراتی مانند اسهال، درد شکم و خونریزی گوارشی را کاهش دهد. در عین حال، پایه فیزیکی بهتری برای بیماران برای تحمل داروهای درمانی مانند سرکوب کنندههای ایمنی و بهبود اثر درمانی GVHD فراهم میکند.
VI. بهبود کیفیت کلی توانبخشی و کاهش خطر پیامدهای طولانی مدت-
پس از پیوند سلولهای بنیادی، بیماران نه تنها با خطر عوارض کوتاهمدت مواجه میشوند، بلکه ممکن است از پیامدهای طولانیمدت مانند خستگی مزمن، زوال شناختی، و اختلال عملکرد اندام ناشی از ایسکمی طولانی مدت و هیپوکسی و آسیب بافتی رنج ببرند که بر کیفیت زندگی تأثیر میگذارد. از طریق بهبود مستمر تامین اکسیژن سیستمیک، ترمیم بافتهای آسیبدیده و تنظیم متابولیسم بدن، اکسیژن درمانی هیپرباریک میتواند به بیماران کمک کند تا قدرت بدنی را سریعتر بازیابی کنند و علائم خستگی مزمن بعد از عمل را تسکین دهند. در عین حال، اثر محافظتی آن بر روی سیستم عصبی، سیستم قلبی عروقی و غیره، میتواند بروز عوارض طولانی مدت را کاهش دهد و به بیماران کمک کند تا به زندگی عادی بازگردند و بهتر کار کنند.
